Het vurige kruis van Hunolstein

In de Hunsrück ligt de ruïne van de burcht Hunolstein. De resten van de meters dikke muren zijn op de rotsen van leisteen en kwartsiet nog goed te zien. De oude burcht ligt precies op een uitstekende hoek, boven het diepe, smalle en dichtbeboste beekdal van de Dhron.

Boven op de hoogste rotspunt staat in het gesteente een ijzeren kruis verankerd. In de nissen van de dikke burchtmuren staan heiligenbeelden vastgemetseld. Er loopt van de vroegere binnenplaats van Hunolstein een stenen trap naar boven. Van daaruit is er een weids uitzicht over de diepe dalen van de Dhron, die uiteindelijk in de Moezel uitkomt en over de wijde verten van het heuvellandschap.

Er komen veel toeristen, die allemaal van bovenaf van het schitterende uitzicht willen genieten. Er is ook een soort platformpje, met leuningen eromheen, om niet in de diepte te vallen. Een bordje zegt dat je niet buiten dat hekje moet komen.
Maar wat willen sommige bezoekers? Precies, nog hoger en op de hoogste rotspunt bij het kruis staan. Voor de foto, film of dia maakt het niks uit, maar het staat veel gevaarlijker en dat is misschien wel leuk.

Eens, op een zomerdag kwam een Hollands gezin (vader, moeder en twee kinderen) de ruïne van Hunolstein bezichtigen. Ze klommen via de trappetjes naar boven en riepen Ah en Oh vanwege het fraaie panorama. De vader in z`n korte broek filmde alles met zijn videocamera. Al het mooie werd gefilmd.
Hij besloot het hekje over te klimmen om hoger op de rotsklippen te staan. Toen hij daar toch wat wiebelig stond en probeerde te filmen, klungelde hij zo, dat zijn lensdop en een cassette naar beneden in de afgrond tuimelden. Weg, uit het zicht ook, helemaal foetsie!
De man begon van ergernis hartgrondig te vloeken - en hij was nog niet uitgesproken of een knallende donderslag weerklonk!
Van het kruis vlamde en vonkte hevig vuur om de man heen die volkomen buiten bewustzijn raakte en omlaag gleed. Voor de voeten van zijn vrouw en kinderen, die stom van schrik en vol afgrijzen alles zagen gebeuren. De videocamera kletterde van de rotsen af; het geluid echoode nog wat na.
Toen werd het doodstil.De oudste zoon zei later, dat het net was of zijn vader getroffen werd door een laserstraal vanuit het kruis op de rotspunt.

De inwoners van aanliggende dorpje bij Hunolstein hoorden en zagen wat er gebeurde. Ze hadden ook meteen door wat er aan de hand was. Onzelieveheer had via het kruis gesproken: het oneerbiedige gedrag en vooral het gevloek hadden weer eens ernstige toorn opgewekt. Zijn bliksemende woede trof de man met de videocamera.
Deze kwam gelukkig binnen niet al te lange tijd weer bij zijn positieven. Het bijzondere was, dat hij zich volstrekt niets van het gebeurde kon herinneren. Nee gekker nog: hij begon terstond een rozenkrans te bidden. Terwijl hij nooit gebeden had en ook nimmer een gebed had geleerd! Hij was kennelijk op slag bekeerd tot vroom christen (en naar verluidt, is hij thans een trouwe, maar wel wat suffige, parochiaan in het bisdom Haarlem geworden).

De dorpelingen van Hunolstein plaatsten daarna weer een beeld, nu een Jezusbeeld, in een nis van de oude kasteelmuur. Wie het aantal beelden rond de Hunolstein-ruïne telt, weet hoe vaak de toornige Lieveheer van Hunolstein via het kruis iemand terechtgewezen heeft.
Van de videocamera, lensdop en cassette is nooit wat teruggevonden.

Jan Tuttel

(Hunolstein-Schauren/Duitsland - 23 Juni 1994)